Manipulacje powięzi – Fascial manipulation:
Metoda ta koncentruje się na powięzi mięśniowo-szkieletowej, pozwalając na zidentyfikowanie specyficznie zlokalizowanych stref powięzi łączących się z określonymi zaburzeniami ruchomości. Proponuje ona całościowe omówienie systemu powięziowego:
Szczegółowo opracowane modele biomechaniczne pomagają w wyborze konkretnych punktów wymagających leczenia, po wcześniejszym ustaleniu który ruch jest bolesny i ograniczony. Dzięki zastosowaniu odpowiedniej manipulacji bądź mobilizacji danej strefy powięziowej, następuje przywrócenie ruchomości i w konsekwencji zmniejszenie bólu.
Pojęcie manipulacji powięziowych obejmuje techniki stosowane w leczeniu powięzi głębokiej i jej składowych mięśniowych (omięsna, namięsna, śródmięsną). Termin mobilizacje powięziowe oznacza techniki stosowane w leczeniu okołostawowych składowych powięzi głębokiej: troczków, przegród międzymięśniowych, więzadeł.
Terapia manualna:
System leczenia oparty na badaniu, diagnozowaniu i terapii dysfunkcji w obrębie narządu ruchu rozmaite dolegliwości (ból, drętwienie, ograniczenie ruchomości itp.) Niektóre z nich mogą powstawać z dala od miejsca, w którym ujawnia się dysfunkcja (np. czynnościowa zmiana stanu tkanek stawu biodrowego będzie powodować ból głowy). W holistycznej terapii manualnej pacjent postrzegany jest całościowo – holistycznie, gdzie fizyczność łączy się nierozerwalnie z psychogennością.
Terapia skupia się na mobilizacji stawów, tkanek miękkich (skóry, mięśni, powięzi, ścięgien, więzadeł), manipulacjach oraz elementach pracy z narządami wewnętrznymi.
Najczęściej obserwowanym problemem w dolegliwościach jest ból, który w przekonaniu wielu pacjentów powstaje wskutek toczących się zmian zwyrodnieniowych bądź wytwórczych – czy jednak jest to słuszne założenie? Dlaczego pacjenci z takimi samymi zmianami odczuwają tak różne objawy? Uciążliwy ból, bądź jego całkowity brak? Na czym polega mechanizm, dzięki któremu terapia znosi objawy bólowe, choć zmiany, z którymi zgłasza się pacjent pozostały? – Na te i wiele innych pytań znalazła odpowiedź holistyczna terapia manualna, która poddaje leczeniu cały organizm, a nie tylko fragment ciała dający dolegliwości bólowe.
Kinesiotaping:
Metoda terapeutyczna wspomagająca proces usprawniania w licznych jednostkach chorobowych. Do niedawna kinesiotaping stosowany był przede wszystkim w sporcie, w celu ograniczenia ilości oraz częstotliwości występowania kontuzji u zawodników, bądź stanowił element terapii wspomagającej leczenie urazów. Obecnie kinesiotaping z powodzeniem stosuje się
w przypadku większości dysfunkcji układu mięśniowo-stawowego.
Metoda wykorzystuje dedykowane tym celom specjalne plastry, które dzięki swej rozciągliwości ułatwiają nie tylko aplikację na dowolnie wybraną część ciała, lecz także pozwalają na dobór odpowiedniego poziomu napięcia, z jakim będą zastosowane- zależnie od efektu, na jakim nam zależy. Dużą zaletą plastrów jest grubość i ciężar, zbliżony do parametrów skóry, hipoalergiczność oraz właściwości wodoodporne, umożliwiające utrzymanie aplikacji przez kilka dni. Plastry nie zawierają leków, a ich działanie terapeutyczne związane jest wyłącznie z odpowiednią techniką naklejania, stosowaną przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę.
Kinesiotaping oddziałuje bezpośrednio na skórę (głównie na tzw. zakończenia Ruffiniego, receptory bólu, czucia głębokiego), układ limfatyczny, mięśnie i stawy. Bazuje na kinezjologii oraz funkcjonującym w organizmie procesie samoleczenia, dlatego też jego działanie ma skutek długofalowy. Metoda nie wpływa na ograniczenie ruchomości w stawach i nie stanowi przeszkody w prowadzeniu dotychczasowego stylu życia. Podstawowe funkcje kinesiotapingu to głównie redukcja objawów bólowych, rozluźnianie napięć powięziowo-mięśniowych, poprawa funkcji nadmiernie rozciągniętych grup mięśniowych. Nieoceniony w poprawie czucia proprioceptywnego (głębokiego) ciała, stanowi doskonałe uzupełnienie innych metod terapeutycznych.
Diagnostyka i terapia tkanek miękkich:
Techniki zabiegowe to poizometryczna relaksacja, terapia punktów spustowych, techniki aktywnego rozluźniania, rozluźnianie mięśniowo-powięziowe, mobilizacje stawowe, taping medyczny, kinesiotaping i wiele innych. Szczególną zaletą tego rodzaju terapii jest bardzo często szybki spadek bólu oraz stworzenie właściwych warunków dla prawidłowego przebiegu procesu gojenia uszkodzonych struktur.
Masaż głęboki (Deep Tissue Massage):
Forma terapii tkanek miękkich skupiona wokół przywracania prawidłowego napięcia powierzchownych i głębokich warstw mięśni i tkanki łącznej (powięzi). W przypadku przewlekłego napięcia lub uszkodzenia, w tkance pojawiają się zrosty (sztywne, bolesne pasma tkanki), które mogą występować zarówno na poziomie mięśni, jak i ścięgien oraz więzadeł. Zrosty mogą przyczyniać się do blokowania krążenia, wywoływania bólu, ograniczenia ruchomości bądź powstawania ognisk zapalnych. Masaż głęboki poprzez powolne rozluźnianie, wydłużenie, likwidację zrostów oraz nieprawidłowych wzorców ruchowych znosi ból i pomaga przywracać prawidłowy zakres ruchomości w sposób efektywny i przyjemny dla pacjenta.
Ćwiczenia funkcjonalne:
Ćwiczenia funkcjonalne mają za zadanie przywrócić pacjenta do sprawności z przed urazu. Dostosowywane są zawsze do potrzeb jakie pacjent ma, do funkcji jakie chce sprawować oraz do jego możliwości ruchowych. Dla niektórych ćwiczenia skupiać się będą na tym by mógł poprawnie funkcjonować w dniu codziennym – by mógł chodzić, wiązać buty, jeść, sprzątać czy gotować, dla innych będzie to trening nakierowany na powrót do sportu, który uprawiał wcześniej lub chce uprawiać w przyszłości.
Ćwiczenia funkcjonalne są zawsze zindywidualizowane, nastawione na osobiste cele pacjenta. Mają zapobiegać nawrotom dolegliwości bólowych bądź ponownym kontuzjom. Stosowane są u wszystkich pacjentów w formie ćwiczeń wykonywanych w domu lub autokorekcji wprowadzanej w ciągu trwania całego dnia.
Kompleksowa Terapia Obrzękowa (KTO)
Koncepcja Terapii Obrzękowej (KTO) składa się z kilku różnych sposobów oddziaływania terapeutycznego i dopiero odpowiednie zastosowanie tych składowych przynosi oczekiwane rezultaty. Ważna jest zarówno odpowiednia kolejność i intensywność działań terapeuty podczas pojedynczego zabiegu, jak również długofalowe planowanie usprawniania, odpowiednio do postępu i przebiegu choroby.
Dopiero takie podejście terapeuty sprawia, iż KTO staje się metodą bardzo efektywną i efektowną. W skład Koncepcji Terapii Obrzękowej wchodzi:
- manualny drenaż limfatyczny – MDL (masaż limfatyczny)
- terapia kompresji (uciskowa)
- terapia ruchowa przy zachowanej kompresji
- terapia obrzęku (stosowana przy obrzęku limfatycznym)
- pozycje ułożeniowe
- terapia oddechowa
Terapię tę stosuje się m.in. przy:
- obrzękach limfatycznych (obrzęki pierwotne tzw. wrodzone oraz wtórne powstałe np. po usunięciu węzłów chłonnych lub jako skutek radioterapii)
- obrzękach pourazowych (po zabiegach operacyjnych, towarzyszące złamaniom, skręceniom, uderzeniom, oparzeniom, kontuzjom sportowym),
- niewydolności żylnej (w tym np. w owrzodzeniach podudzi)
- obrzękach powstałych z powodu braku aktywności ruchowej
(np. po udarze mózgu, po urazach mózgowo-rdzeniowych) - obrzękach lipidowych (cellulitis)
- obrzękach idiopatycznych
- obrzękach zapalnych (w przebiegu choroby reumatycznej czy zapalenia na skutek radioterapii)
- obrzękach towarzyszących zaburzeniom krążenia tętnic (obrzęki przy miażdżycy zarostowej tętnic, po rekonstrukcji naczyń, po operacjach w stanie niedokrwienia)
- obrzęk po resekcji zęba
- obrzęki po zabiegach chirurgii plastycznej
Fizjoterapia stomatologiczna
Fizjoterapia stomatologiczna to forma terapii manualnej, której celem jest relaksacja okolic narządu żucia – normalizacja napięcia mięśni zewnątrz i wewnątrz ust oraz przywrócenie prawidłowej, fizjologicznej ruchomości w obrębie stawów skroniowo – żuchwowych. Fizjoterapeuta stomatologiczny nie ogranicza jednak swoich działań tylko do żuchwy i szczęki, często konieczna jest także rehabilitacja w obrębie całej głowy, kręgosłupa, miednicy, a nawet całego ciała. Postawa całego ciała ma wpływ na napięcie w obrębie żuchwy, a co za tym idzie, na stan naszych zębów. Rehabilitacja stomatologiczna uzupełnia także leczenie ortodontyczne czy protetyczne, by przywrócić narządowi żucia pełną sprawność.
Masaz Kobido
Masaż Kobido to japońska technika masażu twarzy i karku, nazywana niechirurgicznym liftingiem twarzy. Stanowi naturalną i nieinwazyjną alternatywę dla zabiegów medycyny estetycznej. Sam zabieg, który obejmuje mięśnie twarzy, ale także dekoltu, szyi, ramion, grzbietu i głowy jest relaksujący, a efekty niesamowite.
Terapia blizn
Terapia blizny wprowadzana jest w rehabilitacji pozabiegowej w celu zmniejszenia jej widoczności, a przede wszystkim dla poprawy funkcjonalności. Do powstawania blizny przyczyniają się urazy lub różnego rodzaju zabiegi chirurgiczne, w których dochodzi do przerwania ciągłości skóry oraz głębiej położonych tkanek. Nie da się zapobiec jej wytworzeniu, jednak można wpłynąć na jej wygląd oraz prawidłowy przebieg gojenia, co zmniejszy ryzyko późniejszych powikłań związanych z patologicznym zbliznowaceniem struktur.
Główne objawy związane z powstawaniem blizn to:
- dolegliwości bólowe np. przez wrastanie w tkankę mięśniową i powięziową, a także pociąganie włókien kolagenowych;
- przykurcze mięśniowe spowodowane ograniczeniem ruchomości przez zrosty na różnych poziomach tkanek;
- zaburzenie postawy ciała poprzez ograniczenie ruchomości lub patologiczne, kompensacyjne ustawienie ciała;
- zaburzenie biomechaniki danego obszaru poprzez zmianę jego budowy, przerost, zmniejszenie ruchomości;
- zaburzenie propriocepcji.
Suche igłowanie
Suche igłowanie (igłoterapia, ang. dry needling) może kojarzyć się z zabiegiem akupunktury. Jedynym podobieństwem jest jednak wykorzystywanie igieł służących do terapii. W pierwszym przypadku istotą jest właściwa lokalizacja punktów spustowych obecnych w strukturach mięśniowych. Akupunktura natomiast to nakłuwanie tzw. meridianów w celu zbalansowania przepływu energii w kanałach energetycznych naszego ciała. Jest zabiegiem bardzo starym i wywodzi się z medycyny chińskiej.
Technika suchego igłowania polega na umieszczeniu igły akupunkturowej razem z otaczającą ją prowadnicą w pożądanym miejscu. Następnie bardzo szybkim ruchem wprowadza się ją
w powłoki skórne. Właściwie wykonane nakłucie suchą igłą będzie powodowało drżenia mięśnia, w obrębie którego prowadzona jest terapia mięśniowo-powięziowych punktów spustowych.
Wskazaniami do leczenia igłami są dolegliwości bólowe narządu ruchu o różnym pochodzeniu. Bardzo często wymienia się tutaj aktywne mięśniowo-powięziowe punkty spustowe tworzące się pod wpływem stresu, chroniczne przeciążenia mięśni w wyniku urazu lub zabiegu, a także niedobór magnezu i witamin z grupy B.
Metoda leczenia igłami wykorzystywana jest również w przypadku: tendinopatii, terapii tkanki bliznowatej, napięciowych bólów głowy, a także dolegliwości, takich jak:
- bóle pleców,
- łokieć tenisisty,
- zapalenie rozcięgna podeszwowego,
- bark zamrożony,
- zespół ciasnoty podbarkowej,
- zespół cieśni nadgarstka,
- pseudo rwa kulszowa,
Suche igłowanie zastosowanie znajduje ponadto w stanach po unieruchomieniu (skręcenie, zwichnięcie, złamanie).
Fala uderzeniowa
Fala uderzeniowa to nowoczesna metoda terapii wykorzystująca energię fal akustycznych do stymulacji procesów regeneracyjnych w organizmie. Zabieg poprawia ukrwienie, przyspiesza gojenie tkanek, redukuje ból i napięcie mięśniowe.
Stosowany jest w takich schorzeniach jak:
- ostroga piętowa
- łokieć tenisisty
- łokieć golfisty
- kolano skoczka
- zapalenie Achillesa
BOA
Usprawnia krążenie limfy, eliminując obrzęki i zapobiegając ich powstawaniu. Specjalne mankiety z systemem naprzemiennie napełniających się powietrzem oferują delikatny masaż uciskowy.